| ||||||||||||
| ||||||||||||
| ||||||||||||
MENÜKUMRUAKTİF HABERHABER ARAFOTO GALERİSON YORUMLANANLAREN ÇOK OKUNANLARSİTEMİZİ BEĞENİN |
Başkan Nikolay Şeptiy
17 Aralık 2007, 23:22 Sene 1997, Ocak ayı. Moskova’da öğretmenliğe başladığımda Rus öğrenciler arasındaki ciddi dayanışma çok dikkatimi çekmişti. Dışarıdan gelen emir ve kurallara karşı sessiz ve ciddi tepkiler verebiliyorlardı. Ben de bunlardan habersiz, sınıf hocası olarak öğrencilerden en zeki ve tuttuğum birini sınıf başkanı olarak seçtirmeye karar verdim. Demokratik bir ortam ayarladım önce, sınıf başkanlığı seçimi yapacağımızı söyledim. İçlerinden gerçekten çok zeki, liderlik özelliği olan Nikolay Şeptiy’i sınıf başkanı yapmaya kararlıydım, zaten onun seçileceğine adım gibi emindim. Çünkü sınıfta tek karizmatik bir kişiliği olan da o idi. Aslında gerçek gayem ise Nikolay’ı sınıf başkanı olarak yanıma çekip onun çocuklar üzerindeki etkisini de kullanıp öğrencilerimle güzel bir iletişim kurmak, kültürlerini yeni öğrenmeye başladığım insanlarla bir öğretmen olarak iyi bir başlangıç yapmaktı. Nikolay’ı dersten önce bir kenara çektim, ona sınıf başkanlığından bahsettim. “Ben sınıf başkanı olmak istemiyorum” dedi, hatta “sınıf başkanlığına gerek yok” dedi. Şok olmuştum tabi. Bir öğrenci nasıl bir öğretmenle böyle konuşur diye içimden geçirmedim desem herhalde yalan olur. Onu başkan seçtirerek intikamımı (!) almaliydim. Korktuğum şey ise Nikolay’ın ortaya aday olarak başka birini atıp öğrencilere onu seçtirmesiydi. Türkiye’de sınıf başkanı olmak kötü birşey değildi, sonradan farkettim ki Rusya’da bunun gibi makamlar sanki “idare ile işbirlikçi” gibi algılanıldığından kimsenin istemediği şeylermiş. Ben tabi kararlıydım. Ders zili çalınca önce sınıf başkanı olmak isteyenleri belirlemek istedim. Kimse istekli olmadı. Ben de kurnazlık edip herkesin eline bir kağıt verdim, ve herkese sınıf başkanı olarak görmek istediği kendisi dışında iki kişinin isimlerini yazmalarını söyledim. Karizmatik kişiliği olduğundan çoğunluğun Nikolay’ı kağıda yazacağını düşünüyordum. Herkesin kağıtlara iki isim yazdığına ve kendi isimlerini yazmadığına emin olarak bütün kağıtları topladım. Tahtaya, topladığım kağıtlarda ismi yazılı olanları yazıp kimin ne kadar oy aldığını yazıyordum. Bütün kağıtları açtığımda sonucu görünce şok oldum. Tahtada sınıftaki herkesin ismi yazılıydı ve herkes tam iki (2) oy almıştı. Nasıl yaptılar bunu birbirleriyle konuşmadan, hala anlamış değilim. Yenilmiş olmanın şaşkınlığını hemen atıp derse başladım. Demokrasilerde çareler tükenmez demişler... İlerleyen günlerde ne yapıp ettim tabi Nikolay’ı başkan yaptım tabii, demokrasiler hususunda ülke olarak tecrübeli bir milletin bir ferdi olarak... Amerika’da ise öğrenciler bir küçük şeker için hemen arkadaşını ele vermesi, hatta yapmasa bile iftira atması kapitalizmin insanları nasıl da yönlendirdiğini, komunizmin ise idareye karşı bireyleri birbirine bağlaması benim için ilginç tespitler oldu. Bireylerin birbirine bağlılığıni ise, nadir de olsa, sistemin güzelliğine verenler olduğu gibi; ortak korku ve ciddi bir devlet tehditine karşı insanların birbirine kenetlenmesi olarak ta ifade edenler var. Rus öğrencilerde gördüğüm o tesanüd, dayanışma son zamanlardaki tabirle “delikanlılık” raconuna daha uygun gibi duruyor, bundan dolayı o hasletlerini hep takdir etmişimdir. Amerika’dan selamlar... Uğur Zengince Bu makale 1227 defa okunmuştur.
|
YAZARLAR
TERÖRÜ LANETLİYOURUZGOOGLE TRANSLATETÜM GAZETE MANŞETLERİAİLE HEKİMİNİ ÖĞREN
ORDU'DA HAVA DURUMUİSTATİSTİKSitemizde 13 kategori, 1344 haber bulunmaktadır. Bu haberler toplam 2307981 defa okunmuş ve 1967 yorum yazılmıştır.
|
||||||||||
|
Kumruluyuz.biz© 2005 Tüm Hakları Saklıdır
Altyapı: MyDesign |
||||||||||||
